نمي خواهم بميرم

نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟ كجا بايد صدا سر داد؟ در زير كدامين آسمان، روي كدامين كوه؟ كه در ذرات هستي رَه بَرَد توفان اين اندوه كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد! كجا بايد صدا سر داد؟ فضا خاموش و درگاه قضا دور است زمين كر، آسمان كوراست نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟ اگر زشت و اگر زيبا اگر دون و اگر والا من اين دنياي فاني را هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم. به دوشم گرچه بارغم توانفرساست وجودم گرچه گردآلود سختي هاست نمي خواهم از اين جا دست بردارم! تنم در تار و پود عشق انسانهاي خوب نازنين بسته است. دلم با صد هزاران رشته، با اين خلق با اين مهر، با اين ماه با اين خاك با اين آب ... پيوسته است. مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نيست توان ديدن دنياي ره گم كرده در رنج و عذابم نيست هواي همنشيني با گل و ساز و شرابم نيست. جهان بيمار و رنجور است. دو روزي را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردي است. نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم بمانم تا عدالت را برافرازم، بيفروزم خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم چه فردائي، چه دنيائي! جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است ... نمي خواهم بميرم، اي خدا! اي آسمان! اي شب! نمي خواهم نمي خواهم نمي خواهم مگر زور است؟ فریدون مشیری

شرقی غمگین به یاد فریدون فرخ زاد Sharghiye Ghamgin

http://www.youtube.com/watch?v=YU1I9A4yGXI&feature=related

بگذار زمان بگذرد اکتبر 24, 2010 بدست نسوان

باید بگذاری تا زمان بگذرد . همیشه زمانی باید بگذرد تا بفهمی چه قدر روحت خراش برداشته است. پس از آن هم زمانی است برای درد کشیدن؛ بعد از آن برای چاره اندیشیدن؛ بعد از آن برای دوباره برخاستن و جوانه زدن و روییدن. همیشه زمانی هست تا به آسمان رسیدن

من فمینیست هستم..، پس... هستم..!!!

از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان ، برخلاف نظر ویولتا، من یک فمینیست هستم.

اولین بارقه های های فمینیسم من در سن کودکی زده شد وقتی دیدم که مادر بزرگم پسرهای فامیل را شومبول طلا خطاب می کند و آنها حق دارند با شورت دور حیاط بدوند ولی اگر من جوری بنشینم که دامنم درست نباشد همه بسیج می شوند تا دامن مرا روی پاهای کودکانه و بی خبرم بکشند و مدام گوشزد کنند که درست بنشین.

ذهن پنج ساله ی من نفهمید ( هنوز هم نمی فهمد) که چرا آن چیزی که وسط پای پسر عمه ام است باید با لفظ طلا آراسته شود و حتی گاهی با الفاظ ( شومبولتو بخورم) خورده شود ولی آن چه من دارم مایه ی شرمساری است و باید پوشانده شود.

ذهن پنج ساله ی من حتی وقتی ده ساله شد نفهمید که چرا آنها باید راحت ته کوچه دوچرخه سواری کنند و من با هزار مکافات و یواشکی رکاب بزنم و روپوش و روسری ام مدام توی چرخ گیر کند و زمین بخورم و همه به من بخندند.

او هرگز نفهمید چرا وقتی بالغ شدم و آن دو جوانه ی سرکش در سینه هایم رویید باید آن را زیر مقتعه ی چانه دار بلند و روپوش گشاد پنهان کنم و قوز کنم تا برجستگی های بدنم را از چشم ها بپوشانم.

ذهن من هرگز نفهمید چرا هرچه مربوط به زنانگی من است زشت و پنهانی و گناه آلود است و هرچه مربوط به مردانگی پسر هاست قابل افتخار و ستودنی و حتی به روایتی خوردنی است.

**********************

ذهن من هنوز پنج ساله است، نمی فهمد چرا به عنوان یک دختر ناقص و نیمه است؛ نمی فهمد چرا همه برایش دنبال شوهر می گردند فکر می کنند که بدون مرد کامل نیست.

نمی فهمد چرا مادرش مدام می پرسد این پسره کیه که هر شب زنگ می زند؟ اگر دوستت داره باید بیاد خواستگاریت.

او انقدر بچه است که فقط برای پوز زنی مادرش به آن پسر می گوید بیا خواستگاریم والکی الکی زن مردی می شود که دوستش ندارد.

او حتی نمی فهمد چرا درخانواده ی آن مرد، مردها یک طرف مجلس عرق می خورند و بحث سیاسی می کنند و زن ها طرف دیگر ظرف می شورند و مزخرف می بافند.

او نمی فهمد که چرا شوهرش التماس می کند که لطفا جلوی فامیل من سیگار نکش وقتی خودش می کشد.

او نمی فهمد چرا سیگار کشیدن مرد درست است و سیگار کشیدن زن نا درست. ا

و نمی فهمد چرا وقتی مردش را نمی خواهد سالها باید دنبال طلاق بدود در حالیکه اگر مرد بود در یک هفته می توانست زنش را طلاق بدهد

************************

ذهن من هنوز پنج ساله است. این ذهن پنج ساله دو برابر پسر های هم دوره اش زحمت کشید تا دانشگاه برود ، آنها خرخون لقبش دادند.

این ذهن پنج ساله بین همه ی دانشجوهای ورودی اش شاگرد اول شد تهمت زدند که معلوم نیست با کدام استاد روی هم ریخته است. ب

عدها مجبور شد هر تشخیص را دو بار تکرار کند برای آنکه چون زن بود حرفش نصف یک مرد ارزش داشت.

مجبور شد از زبان یک پزشک همکار( که زن بود )بشنود که ” پیش دکتر زن نرو، زن ها همه بی سوادن” و هیچ نگوید و دم نزند.مجبور شد دو برابر تلاش کند تا نامش نصف اعتباری که باید را بیابد.

مجبور شد دو برابر مردها خوب رانندگی کند تا مبادا تصادف کند و این جمله را بشنود که ” زن ها دست به فرمون ندارند”.مجبور شد دو برابر مردهای دور و برش کار کند و دو برابر آنها موفق شود و دو برابر آنها پول در بیاورد و آخر هم ” زن بی سر پرست” نامیده شود. مجبور شد دو برابر مردها وبلاگ بنویسد تا صدایش به جایی برسد و آخر سر هم متهم شود که زنانه نویسی می کند و در واقع “مرد” است..

*********************

از همه ی اینها گذشته ،نگارنده زن خوشبختی محسوب می شود. در خانواده ای مرفه و غیر مذهبی بدنیا آمده ، امکان تحصیل و امکان فرار از آن چهارچوب های غیر منصفانه و زشت را داشته است . ا

و هرگز کتک نخورده و نفقه نخواسته و حضانت طفلی را از دست نداده است.

با این همه زخمی وخسته است.

خسته است از اینکه از زبان مردهای بی خاصیت و احمقی که نصف ضریب هوشی او را ندارند شنیده است که زن ها منطق ندارند، زن ها طنز ندارند، زن ها دست به فرمان ندارند.

خسته است از جامعه ای که اگر زنی مورد تجاوز قرار بگیرد زن را مورد خطاب قرار می دهد که چرا حجابت کامل نبود و مقصر می شمارند که مرد را گناه انداخته و از مرد نمی پرسد که چرا مثل یک حیوان رفتار کرده است.

خسته است از جامعه ای که اگر زنی مورد خیانت قرار گرفت به او توصیه می کند که صبوری کند و خانمی پیشه کند و بیشتر به مردش توجه کند، خسته است از جامعه ای که سزای خیانت در آن برای مرد توجه بیشتر و برای زن سنگسار است.

خسته است از جامعه ای که زن هایش قوز کرده و ترسیده و تهدید شده اند و مردهایش با افتخار لگن خاصره شان را جلو می دهند و به شومبول های طلای خود می نازند و به خودشان جرات می دهند به زن ها یی که دو برابر آنها قد کشیده اند لقب کوتولگی بدهند.

خسته است از جامعه ای که زنهایش به کوتولگی خود افتخار می کنند و حاضرنیستند بهای قد کشیدن شان را بپردازند و هنوز افسوس تازیانه و تسبیح و ته دیگ را می خورند.

بر او ببخشایید.... اوخسته است ازجامعه ای که حتی معنی فمینیست را نمی داند .

By: Nesvan Blog

زني كه مردش را گم كرد

http://sokhan.com/hedayat/Zani_ke_mardash_ra_gom_kard.pdf

Conquest Of The Garden

That crow which flew over our heads
and descended into the disturbed thought
of a vagabond cloud
and the sound of which traversed
he breadth of the horizon
like a short spear
will carry the news of us to the city.

Everyone knows,
everyone knows
that you and I have seen the garden
from that cold sullen window
and that we have plucked the apple
from that playful, hard-to-reach branch.

Everyone is afraid
everyone is afraid, but you and I
joined with the lamp
and water and mirror and we were not afraid.

I am not talking about the flimsy linking
of two names
and embracing in the old pages of a ledger.

I'm talking about my fortunate tresses
with the burnt anemone of your kiss
and the intimacy of our bodies,
and the glow of our nakedness
like fish scales in the water.
I am talking about the silvery life of a song
which a small fountain sings at dawn.
we asked wild rabbits one night
in that green flowing forest
and shells full of pearls
in that turbulent cold blooded sea
and the young eagles
on that strange overwhelming mountain
what should be done.

Everyone knows,
everyone knows
we have found our way
Into the cold, quiet dream of phoenixes:
we found truth in the garden
In the embarrassed look of a nameless flower,
and we found permanence
In an endless moment
when two suns stared at each other.

I am not talking about timorous whispering
In the dark.
I am talking about daytime and open windows
and fresh air and a stove in which useless things burn
and land which is fertile
with a different planting
and birth and evolution and pride.
I am talking about our loving hands
which have built across nights a bridge
of the message of perfume
and light and breeze.
come to the meadow
to the grand meadow
and call me, from behind the breaths
of silk-tasseled acacias
just like the deer calls its mate.

The curtains are full of hidden anger
and innocent doves
look to the ground
from their towering white height.

By Forough Farokhzad